07-02-2019 EMRE DAĞDELEN

Altyapı uzun yıllar alan bir yolculuk ve en çokta  sabır isteyen bir yolculuk. Erken oluşan beklentilerin hayal kırıklıklarına ve zaman içinde sporcuları tamiri çok zor olan özgüven kaybı ve başarısızlık duygusunun içine atan bir yolculuk. O yüzden özellikle aile ve antrenörlerin yaklaşımları oldukça önem taşıyor.

Takımsal başarı çok kıymetli olmakla beraber oynadığı takımda bir rolü, sorumluluğu olmayan bir sporcunun gelişme kanalları düşünülmeli. Zaten takım içinde olmak ve düzenli antrenman yapmak her sporcuya sahada hakkı olmayı getirmeli diye düşünüyorum. Rolü ve süresi tabii ki antrenörün tercihi. Aile ise bu bağlamda takımın başarısına sevinmeli bununla beraber çocuğunun gelişimi noktasında alarm üretmeli. Çocuklarına olmasını istedikleri gibi değil olduğu gibi davranmalı ve hayal ürünü olmayan pozitif motivasyon ile yaklaşmalı.

Spor okulu sonrası maçlar başlayınca top hakimiyeti fazla, hızlı, boyu uzun çocuklar ister istemez diğer sporcuların önüne geçiyor bu bağlamda aileler ve antrenörler bazen erken hedef koymaya başlayabilirler. Antrenörlerin tercihlerine her zaman saygı duymakla birlikte sistematik gelişimin her zaman ön planda tutulması ve her oyuncuya aynı ilgiyi göstermeye devam ederek antrenmanalarını  aksatmayan her oyuncunun gelişimine aynı noktada efor harcanması, antrenmanlara düzenli devam etmeyen ya da edemeyen sporculara ve ailelerede bu yaklaşım ile sonuç noktasında geride kalacaklarını açık bir dille aktarılması taraftarıyım. Ailelerin ise bu noktada çocuklarının anlık durumdan tabii ki mutlu olmalarını bununla beraber kendilerini bu akışın içine kaptırmamaları gerektiğini düşünüyorum. Gelişimi arkadan gelen sporcuya ise ailelerinin yine pozitif yönde destek vermesi onu yermemesi ve eleştirmemsi ve bence en önemlisi başkaları ile kıyaslamayıp yine çocuklarının gelişimini gözlemleyip antrenörlerinden bu yönde geri bildirim almaları yine bence en doğru yöntem.

Her zaman aynı noktayı savunmaktayım, o da altyapının ilk yılları en önemli yapı taşları ergenlik ile birlikte bir çok pivot oynayan sporcunun boyunun uzamadığını ve o pozisyonda boğulduğunu ya da başka pozisyona kaymak için çok emek harcadığını biliyorum ya da yeteneklerine güvenen bir çok sporcunun kendini geliştirmediği için aynı “tavşan ve kaplumbağa hikayesinde” olduğu gibi düzenli ve sistemli çalışan bir çok yaşıtının arkasında kaldığını gördüm.

Lütfen çocuğunuz istediği ölçüde onu basketbolun içinde tutun ve onun hayallerine sahip çıkın, kendi hayallerinize değil. Onu eleştirirken herkesten çok dikkatli olun, sizin sözlerinizin geri dönüşleri çok ağır sonuçlarla kaplı bir ket vurabilir hem olumlu hem olumsuz noktada. Burada sabır en çok ailelere ve biz antrenörlere düşen en büyük yapı taşı.

Sabır ama ayakları yere basan bir sabır…




EMRE DAĞDELEN Diğer Yazıları
Detay Sağ 1 - 300x300 (google)
Köşe Yazarları
Çok Okunan Haberler
Detay Sağ 2 erboy  - 300x250