Türk basketbolunda artık açıkça konuşulması gereken bir konu var: Liyakat mi ön planda, yoksa isimler ve ilişkiler mi?

Basketbol sadece yetenekli oyuncuların sahaya çıktığı, antrenörlerin taktik verdiği bir spor değildir. Aynı zamanda doğru insanlarla, doğru kararlarla ve adaletli bir sistemle yönetilmesi gereken büyük bir organizasyondur.

Ancak bugün basketbolun farklı kademelerinde şu soruyu sormak gerekiyor: Hak eden mi görev alıyor, yoksa doğru çevreye sahip olan mı?

Antrenör seçimlerinden kulüp yönetimlerine, altyapı yapılanmalarından sportif direktörlük görevlerine kadar her alanda liyakat anlayışının hâkim olması gerekiyor. Çünkü basketbol bilgisi, tecrübe, emek ve başarı kriterleri bir kenara bırakıldığında bundan zarar gören yalnızca kişiler değil, sporun kendisi oluyor.

Genç antrenörler nerede?

Kendini geliştiren, eğitim alan, yıllarca altyapılarda emek veren birçok antrenör, üst seviyelerde görev alabilmek için fırsat bekliyor. Peki onlara gerçekten eşit fırsat sunuluyor mu?

Aynı durum genç oyuncular için de geçerli. Bir oyuncunun forma giymesi yalnızca yeteneğine, çalışmasına ve performansına bağlı olmalı. İsimler, geçmiş başarılar veya kişisel tercihler gençlerin önüne geçmemeli.

Elbette tecrübe önemlidir. Ancak tecrübe, liyakatin alternatifi değil, tamamlayıcısı olmalıdır.

Basketbolda değişim önce yönetim anlayışında başlamalı.

Kulüpler görev dağılımlarını yaparken kişisel yakınlıkları değil, uzmanlığı ve başarı kriterlerini esas almalı. Altyapılarda görev yapan antrenörlerin emeği görülmeli, genç yeteneklere gerçek fırsatlar verilmeli ve sportif kararların hesabı şeffaf biçimde verilmelidir.

Çünkü bir kulübün başarısı sadece sahaya çıkan beş oyuncuyla ölçülmez. O kulübün arkasındaki yönetim anlayışı, kadro planlaması ve insan kaynağı da başarının temelidir.

Artık basketbolda aynı isimleri, aynı anlayışları ve aynı kararları sorgulamadan devam ettirme dönemi sona ermeli.

SON SÖZ:

Basketbol kimsenin kişisel alanı değildir. Bu spor; emek verenlerin, çalışanların, kendini geliştirenlerin ve hak edenlerin önünü açmalıdır.

İsimler geçici, makamlar geçici, başarılar bile geçicidir. Ancak liyakat üzerine kurulan bir sistem kalıcıdır.

Türk basketbolunun ihtiyacı daha fazla isim değil, daha fazla liyakat ve adalettir!